.png "عصر ایران")
۲۱ بهمن ۱۴۰۴
به روز شده در: ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۱:۴۶
جوان ورزشکار هریسی و تمرین جسورانه در سرمای زمستان 
درس هفدهم
سریال شیش ماهه ؛ مهران مدیری علیه مهران مدیری!
مهران مدیری زمانی استاد طنز اجتماعی بود؛ طنزی که میخنداند و همزمان نیش میزد. اما در «شیشماهه»، این نیش تقریباً کشیده شده است. نقد اجتماعی یا بسیار سطحی است یا آنقدر محافظهکارانه که عملاً بیاثر میشود.
عصر ایران ؛ نهال موسوی - پخش سریال «شیش ماهه» بهعنوان آخرین ساخته مهران مدیری در تلویزیون، بیش از آنکه یادآور دوران طلایی طنز تلویزیونی باشد، یک واقعیت تلخ را عیان ساخت: دوران اتکای صرف به نامهای بزرگ به پایان رسیده است.
بازخوردهای منفی و سرد مخاطبان نشان میدهد که این بار حتی برند «مهران مدیری» هم نتوانسته ضعفهای آشکار یک سریال بی رمق را پنهان کند.
بزرگترین ضربهای که شیش ماهه میخورد، از همان جایی میآید که روزگاری نقطه قوت مدیری بود: سبک شخصی او. شوخیها، تیپها و موقعیتها بیش از آنکه خلاقانه باشند، بازماندههایی کمرمق از پاورچین و شبهای بررهاند؛ اما بدون آن طراوت، جسارت و خلاقیت.
مخاطب امروز بهوضوح احساس میکند که با اثری «آشنا اما خستهکننده» روبهروست، سریالی که انگار خودش هم نمیداند چرا ساخته شده است.
طنز بدون فیلمنامه، چیزی جز شوخیهای پراکنده نیست، مشکلی که «شیش ماهه» بهشدت از آن رنج میبرد. روایت منسجم وجود ندارد، ریتم بارها میافتد و شوخیها نه در خدمت داستاناند و نه شخصیتسازی.
نتیجه، سریالی است که حتی بازیگران باتجربه مانند حسن معجونی، سیدجواد رضویان، علیرضا حمسه، سحر ذکریا، نیما شعبان نژاد، ناهید مسلمی، مریم سعادت و ... هم نمیتوانند آن را سرپا نگه دارند. وقتی فیلمنامه ضعیف است، کارگردانی و بازیگری هم به بنبست میرسند.
مهران مدیری زمانی استاد طنز اجتماعی بود؛ طنزی که میخنداند و همزمان نیش میزد. اما در «شیش ماهه»، این نیش تقریباً کشیده شده است. نقد اجتماعی یا بسیار سطحی است یا آنقدر محافظهکارانه که عملاً بیاثر میشود.
سریال نه آنقدر جسور است که چالشبرانگیز باشد و نه آنقدر ساده که صرفاً سرگرم کند، در میانهای بلاتکلیف گرفتار شده است.
نباید فراموش کرد که تلویزیون دیگر تنها انتخاب مخاطب نیست. بین سریالهای متنوع نمایش خانگی و محتوای خارجی، مخاطب امروز کمحوصلهتر، دقیقتر و سختگیرتر شده است. در چنین فضایی، اثری که نتواند استانداردهای روایت و جذابیت را رعایت کند، خیلی زود کنار گذاشته میشود؛ حتی اگر نام مهران مدیری روی تیتراژش باشد.
شاید تصاد تلخ ماجرا اینجاست که بزرگترین مانع «شیش ماهه»، خود مهران مدیری است. او دیگر یک کارگردان معمولی نیست، او با بهترین آثارش قضاوت میشود. بنابراین «شش ماهه» حتی اگر یک سریال متوسط هم بود، باز هم ناامیدکننده به نظر میرسید، چون فاصلهاش با خاطره جمعی مخاطبان بیش از حد زیاد است.
«شیش ماهه» صرفاً یک سریال ناموفق نیست؛ نشانهای از فرسودگی یک مسیر خلاقه است. اثری که نشان میدهد تکرار گذشته، بدون بازنگری جدی در زبان طنز و شناخت مخاطب امروز، راه به جایی نمیبرد. این سریال بیش از هر چیز یک هشدار است؛ هشداری برای مهران مدیری که اگر قرار است دوباره اثرگذار باشد، باید از منطقه امن خودش خارج شود.
بحران «شیش ماهه» پیش از آنکه یک شکست هنری باشد، شکست یک تفکر مدیریتی فرسوده است. متاسفانه تلویزیون سالهاست افت مخاطب را نه بهعنوان یک زنگ خطر، بلکه بهمثابه یک وضعیت قابل تحمل پذیرفته است.
مدیران رسانه ملی بهجای پذیرش واقعیت و اصلاح مسیر، با تکرار نامهای آشنا و تولید آثار کمهزینه و کمریسک، شکست را «کنترلشده» جلوه میدهند، در حالیکه مخاطب، خیلی ساده، در حال ترک کردن این رسانه است.
مشکل اساسی اینجاست که تلویزیون هنوز خود را مرجع اصلی سرگرمی میداند، در حالی که این انحصار سالهاست فرو ریخته است. مخاطب امروز همزمان سریالهای روز دنیا را میبیند، تولیدات نمایش خانگی را دنبال میکند و بهسادگی میان گزینهها مقایسه انجام میدهد. در چنین فضایی، پخش سریالهایی شبیه «شیش ماهه» نه رقابت است و نه حتی تلاش برای بقا بلکه نوعی انکار واقعیت رسانهای است. مدیریتی که این تغییر را نبیند، ناگزیر به حاشیه رانده میشود.
اصرار تلویزیون بر استفاده مداوم از چند نام مشخص، بیش از آنکه نقطه قوت باشد، اعترافی ناخواسته به فقر ایده و بیاعتمادی به نسل تازه است.
وقتی نویسنده و کارگردان جدید مجال بروز ندارند، طبیعی است که خروجی، آثاری تکراری و بیاثر باشد. در این میان حتی چهرههایی مانند مهران مدیری هم قربانی این چرخه میشوند؛ چرخهای که نه به آنها اجازه ریسک میدهد و نه امکان بازآفرینی.
واقعیت ساده است: مخاطب دیگر منتظر تلویزیون نمیماند. اگر محتوایی جذاب نباشد، کنار گذاشته میشود؛ بیسر و صدا و بدون حس نوستالژی.
«شیش ماهه» در نهایت یک نشانه است؛ نشانه رسانهای که هنوز فکر میکند با تکرار گذشته میتواند آینده را حفظ کند. اما آینده، مدتهاست مسیرش را جدا کرده است.
لینک کوتاه: کپی لینک
کشف ۴۱ کیلوگرم مخدر شیشه و تریاک فروش فوق العاده ۵ خودروی سایپا از امروز (+شرایط ) برگزاری فوتبال پهپادی «هری پاتر» در چین! ۶ تمرین ضروری که زنان بالای ۵۰ سال باید هر هفته انجام دهند رئیس دانشگاه بهشتی: مقصران باید عذرخواهی کنند/ به مردم ایران بابت از دست دادن این جوانان تسلیت می گویم/ سه دانشجوی بازداشتی ما آزاد می شوند بزرگترین تولیدکنندگان مس جهان (+ اینفوگرافیک) اعلام ۷ فیلم برتر آرای مردمی فجر بدون رتبه بندی سرباز گارد شاهنشاهی که فرمانده جنگ شد با نوجوان تندخو و بی حوصله ام چه کنم؟راههای برقراری ارتباط مؤثر و حفظ اقتدار والدین آخرین وضعیت سد های کشور ؛ آیا ذخایر آبی به حد قابل قبول رسید ؟ قوانین صدور گواهینامه تغییر کرد + جزئیات واژگونی قایق مهاجران در سواحل لیبی/ ۵۳ کشته یا مفقود هشدار پیروز حناچی درباره شکلگیری مجدد اعتراضات؛ نادیده گرفتن اندوه عمومی زمینهساز انباشت نارضایتی میشود تصادف سرویس مدرسه در مشهد مخالف صریح ترامپ با اقدام اسرائیل برای الحاق کرانه باختری
اصلا ارزش دیدن نداره!
امکان ندارد کسی که پاورچین و برره و قهوه تلخ را ساخته، چنین چیزی تولید کند.
کارهای قبلی مهران مدیری که شهرت بسیار داشتند چند دلیل داشتند
دهه هفتاد به دلیل نو بودن و تازه بودن و اینکه تلویزیون رقیبی نداشت مورد توجه بودند
و دهه هشتاد به خصوص شبهای برره به خاطر نوشته های پیمان قاسمخانی بودند
شبهای برره بهترین طنز مهران مدیری فقط به اسم مهران مدیری تمام شد
هر چه که داشت از پیمان قاسمخانی بود
کارهای بعدی بدون پیمان قاسمخانی بود که اثر جالبی نبودند
هم تلویزیون هم نمایش خانکی
مثل زیر آسمان شهر که به دلیل نویسندکی رضا عطاران بود که کار ماندکار شد
مهران غفوریان هم بعد از زیر آسمان شهر کار موفقی نتونست بسازه
برعکس رضا عطاران که همین الان هم نمایش خانگی حضور موثری داره
لابه لای سکانس ها یک به درک نهفته
همینکه این سریال تا حدودی میتونه بخندونه، یعنی اینکه عوامل، کارشونو بلدن.
در هر صورت، نقد بیخودی بود.
قطعا آثار رضاعطاران رو ترجیح میدم